Zelal Özkan

Eskitemediklerim

İnsanlar eski bir mekan ya da eşyaya baktığı zaman neden kısa süreli bir kaybolmuşluk hissine kapılırlar? İnsanların içinde oluşan bu boşluğun nedeni nedir? Bu soruların tek ve gerçek bir cevabı yoktur. St. Petersburg doğumlu yazar Svetlana Boym, nostaljik kişilere neyi özlediği sorulsa onların bu soruya cevap vermekte zorlanacaklarına değinmiştir. Bu, yaşadıkları geçmişe, çocukluk yıllarına ya da adlandıramayacakları bir ‘şey’e duyulan özlem olabilir. Anıların yaşandığı mekanlar ve etki ettiği nesneler, insanlar için olayları zihne kaydetmede ve hatırlamada itici bir güçtir. İnsanlar geçmişleriyle kurdukları duygusal bağı, eski mekan ve nesnelerle canlı tutmaya çalışır. Zelal Özkan da resimlerinde geçmişini canlandırabileceği mekan ve nesneleri betimliyor. Bu imgelerin insanlar yaş aldıkça zihinlerine daha da kalıcı olarak işlendiğini düşünen sanatçı, tuval üzerine yağlıboya resimlerinde eski olanın aslında zihnimizde hâlâ ‘eskitemediklerimiz’ olduğunu söylüyor.

Sanatçının mezuniyet sonrasında ürettiği diğer çalışmalarında olduğu gibi, burada da bedensel bir figür ya da insan temsiline rastlanmıyor. Yokluğu üzerinden tariflenen izleyici (pozisyonu), iç mekanlarda, özellikle evlerde; insansız, ıssız ve sessiz atmosferlerde hissediliyor. Görsel anlamda sessizliğe işaret eden bu resimler, müdahale edilmiş perspektif kararlarıyla da tuhaf, rahatsız edici, hatta tekinsiz kompozisyonlar sunuyor.

Our Unaged Ones

Why do people feel lost momentarily, when they look at an old place or item? What is the reason for that emptiness within us? There is no one, final answer to this question. Writer Svetlana Boym, a native of St. Petersburg, says that if you were to ask nostalgic people what they missed the most, they would find it difficult to give an answer. It may be the longing for some unnamed “thing”, for their good old days, or their childhood. The places where memories are lived and objects which they affect serve as mnemonic devices for humans. We resort to old places and objects to keep our emotional connection with our past alive. This is partly why Zelal Özkan depicts places and objects where her past can be re-lived. The artist argues that such images become permanently etched in people’s minds as we grow older, and suggests that what is really “old” is what has “stood the test of time” in our minds.

As with other work by the artist, there is no human figure or representation in the paintings. The viewer (as a position) is described by its absence and is particularly felt in silent, empty interior spaces, especially homes. As visual depictions of silence, the images are bizarre, disturbing, even uncanny compositions with their manipulated perspectives.

Kağıt Üzerine Suluboya / Watercolor on Paper, 45x35 cm, 2020
Kağıt Üzerine Suluboya / Watercolor on Paper, 45x35 cm, 2020
Tuval Üzeri Yağlı Boya / Oil on Canvas, 100x106 cm, 2014
Tuval Üzerine Yağlı Boya / Oil on Canvas, 100x80 cm, 2020
Tuval Üzerine Yağlı Boya / Oil on Canvas, 100x80 cm, 2020
Tuval Üzerine Yağlı Boya / Oil on Canvas, 100x80 cm, 2020
Tuval Üzerine Yağlı Boya / Oil on Canvas, 100x80 cm, 2020
Kağıt Üzerine Suluboya / Watercolor on Paper, 45x35 cm, 2020
Kağıt Üzerine Suluboya / Watercolor on Paper, 45x35 cm, 2020
Kağıt Üzerine Suluboya / Watercolor on Paper, 45x35 cm, 2020