Yamaç Atan

Çevreye, çevredeki insanlara ve dünyayı paylaştığımız diğer canlılara saygı duymayan, kendinden başkasını umursamayanlar; uyuşturucu, antidepresan kullanmaya, hatta bazı ‘cool’ ruhsal bozukluklara özenenler; gecekondu mahallelerinde yaşayan ‘hayat okulu mezunu’ abiler; sadece ekran başında klavye şövalyeliği yapıp vicdan rahatlatanlar; bir gelecek hayali olmayan ‘köprüaltı’ gençleri… Bu karakterler, Yamaç Atan’ın kendi jenerasyonunda da görüp gözlemlediği, resimlerinde sertçe eleştirdiği karakterlerden bazıları. Sanatçının hepsinin ortak noktasının popüler kültürün verdiği hasar olduğunu iddia ettiği bu tanıdık karakterler, esasında kendilerinden daha büyük siyasi ve ekonomik dinamiklerin altında kalanlar. Üretimden çok tüketimin desteklendiği, her şeyin vasatlaştığı ve toplumsal bilincin, dayanışmanın zayıfladığı her yerde baş gösteren her türlü şiddet eğilimini kendilerinde taşıyorlar. Atan’ın resimlerinde bazen acı bir gülümsemeyle baktığımız bu depresif, melankolik, nevrotik ya da kaybeden tiplemeler aslında birer gerçek insan ve bu resimler belki de onlara tekrar, daha insani bir yerden bakmamız gerektiğini hatırlatıyor bizlere.

People with no respect for the environment, their surroundings, or the world we live in; people with the affectation to use narcotics, or antidepressants and even suffer from some ‘cool’ mental disorders; graduates of the “school of hard knocks”; self-absorbed keyboard warriors; youth living “under a bridge” with no hope for the future… These are some of the characters Yamaç Atan observes in his own generation and criticises sharply in his work. These characters, whose common point according to the artist is the damage they have suffered at the hands of popular culture, are actually trodden on by greater political and economic dynamics. They have the tendency for violence that erupts wherever consumption is encouraged more than production, mediocrity is pervasive, and social consciousness or solidarity are weakened. The depressive, melancholic, neurotic losers in Atan’s pictures are actually real characters, and the wry smile we have as we look at them reminds us to look again, perhaps from a more humane perspective.

Benim Gördüğümü Sen de Görüyor Musun?, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 140x150 cm, 2019
Vicdanım Rahat, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 140x150 cm, 2018
My Youth Is Yours, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 50x45 cm, 2020
I Don't Want to Grow,, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 50x45 cm, 2020
Kendini Kandırma, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 50x45 cm, 2020
Bilek Kesenler, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 50x45 cm, 2020
Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 50x45 cm, 2020
Sex, Drugs, DRAGS & Rock'n Roll, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 120x130 cm, 2019
Love Is a Mental Suicide, Tuval Üzerine Akrilik / Acrylic on Canvas, 100x100 cm, 2019