Eylül Çekiç

“İrem”

Sanat tarihinin eril bakış üzerine inşa edilmiş olması ve sanatçı ile model arasındaki ilişki, Eylül Çekiç’in videosunun ana eksenini oluşturuyor. Yapıldıkları dönemde ‘sansasyonel’ olarak adlandırılan ve ortak noktaları kadın çıplaklığı üzerine kurgulanmış olmaları olan sanat tarihinin önemli tabloları ile genç bir kadın sanatçı arkadaşının ayaklı bir küvetteki çıplak bedenini bir araya getirdiği videosunda Çekiç, kadın bedeninin bir cinsel objeye indirgenmesini işliyor. Bakışın sahibi olan bir kadın olarak, kendi cinsiyetine rağmen aynı eril bakışı yeniden üretip üretmediğini sorgulayan sanatçı, arkadaşı İrem’in bedenine bakarken onun kendiliğiyle ilgilenmek yerine, onu yalnızca bedenine indirgeyen bir gözle, görsel olarak onun üzerinde iktidar kurmakta olduğunu fark ediyor. Kadının bedenini özgürleştirmek yerine onun kendiliğini paramparça eden ve ona bambaşka anlamlar veya sıfatlar atfeden bu bakış, İrem’in kendi ağzından okuduğu ve tüm haklarından vazgeçtiğini belirttiği muvafakatname metni ile daha da anlam kazanıyor. İki genç kadın sanatçının gerçekleştirdiği bu çalışmanın asıl amacı, sanat dünyasında (sanatçı veya sanat nesnesi olarak) kadın olmanın sorunları üzerine eleştirel bir okuma üretmek ve böylece özgür, özgün, yepyeni bir bakış açısının gerekliliğini ortaya koymak.

“İrem”

The backbone of Eylül Çekiç’s video is the construction of art history on the male gaze and the relationship between the artist and the model. In her video, Çekiç transposes some prominent paintings in art history that were “sensational” in their time for being centered on female nudity with the nude body of a young woman colleague in a bathtub, reflecting on the reduction of the female body to an object of desire. The artist questions whether the owner of the gaze, as a woman, re-produces the same male gaze despite her gender, and as she looks at her friend İrem’s body, she realizes that she has a gaze which reduces İrem to her body rather than considering her in her selfness, thereby establishing power over her. Instead of emancipating the female body, this gaze destroys its selfness and attributes a host of new meanings or qualifiers, and gains a new level of meaning with the informed consent form that İrem reads aloud, saying she has waived all her rights. The objective of the two young artists’ work is to generate a critical reading of being a woman in the world of art (either as artist or object) and assert the need for a free, original, completely new perspective on issues related to being a woman.